No har både nyeferja og nyekaia vore i bruke ei lita tid, og det ser ut til å fungere veldig bra så langt.
Nyeferja er stillegåande og fin – og det ser ut til at både mannskap og dei faste morgon- og ettermiddagspendlarane trivst med den. Den kan så absolutt seiast å vere eit framskritt.
Det vart sagt då nyekaia vart teken i bruk at den gamle skulle fjernast raskt. At det skulle skje så raskt som dette, var likevel ei overrasking.
Då Storfjordnytt sin sørsidebebuar skulle heim frå jobb tysdag ettermiddag, var ein allereie godt i gang med å demontere den gamle køyrebrua.
Nokre vil kanskje seie at noko går tapt når noko som har gjort nytte for seg i mange tiår vert borte. Det kan så vere, men i enkelte høve – som dette – er det eit framsteg. Den stakkars gamle kaia har tent oss godt, men no er den nye i bruk og den gamle kan få kvile.
Framskritt eller nyvinningar, kall det kva du vil, kan det vere vanskeleg å forhalde seg til. «Kan no dette vere nødvendig då?» høyrer ein ofte når endringar er på trappene. Særleg vrient kan det vere når det skjer omveltningar på arbeidsplassen som gjer at ein må ikkje berre tenkje nytt, men gjere ting på ein annan måte.
Så kva skal ein gjere då, når «framskrittet» plutseleg er der og du eigentleg ikkje har lyst til å vere med på det som skjer…? Ein forheld seg til det. Enkelt og greit. Og litt vanskeleg.
Lesarane våre har muligens lagt merke til at enkelte av sakene vi har delt på sosiale medier dei siste dagane har vore delte på ein annan og litt mindre kjedeleg måte enn før. Vi leikar oss litt, prøver ut litt og ser korleis det virkar. Førebels ser det ut til at folk likar at vi er litt mindre trauste enn før, så vi kjem til å halde fram med å bruke meir levande bilete enn før. Både som introduksjon til saker og i sakene vi lagar. Det er eit framskritt som gamlemor redaktør har vegra seg litt imot. Ikkje fordi eg ikkje har hatt lyst, men fordi det er litt skummelt å «hoppe i det», særleg når ein kjenner at ein er ørlite på tynn is.
Heldigvis treng ikkje redaktøren ha stålkontroll på alt når det er andre i reaksjonen som kan ting betre! Slik bør det vere elles også. Det er slett ikkje meininga at ein leiar skal kunne alt, dei aller fleste har ein stab å støtte seg på, den er det viktig at ein brukar.